News Trending

ik

Van: 
11-03-2017
Tot: 
14-05-2017

De plaats van het ik is van cruciaal belang in elke kunststroming. Al eeuwen wordt het ego van de kunstenaar in zijn werk met golven anders benaderd. Hoewel de handtekening van de kunstenaar pas in de recentere kunstgeschiedenis een vast onderdeel werd van het werk, vonden kunstenaars altijd een weg om hun ik in het werk te ontsluiten.

De werken van geometrisch abstracte kunstenaars zoals bijvoorbeeld Guy Vandenbranden en Geneviève Claisse ontstaan vanuit een platonische gedachte die zich reflecteert in schetsen en constructies die enkel vanuit het eigen denken zijn ontstaan. Hun creaties zijn, zoals bijvoorbeeld ook bij de free jazz in de muziek, enkel te verklaren vanuit het denken van de kunstenaar zelf. Ook lyrische abstractie en informele kunst cijferen de wereld weg en tonen door hun stijl en ontwikkeling vooral de relatie tussen de persoonlijkheid van de kunstenaar en de gebruikte materie. Bram Bogart was hier meester in. Zelfs zonder handtekening op het werk is zijn ik onmiskenbaar aanwezig.

De ZERO- en nulbewegingen braken met deze centrale ik. Ze maakten nieuwe kunst die onpersoonlijk wilde zijn. Jan Henderikse bijvoorbeeld nam alledaagse materialen die door de consumptiemaatschappij waren ontstaan en bracht ze bij elkaar. Soms willikeurig, soms in vast verband. Maar zelfs bij Jan Schoonhoven zag men in de jaren een heroriëntatie waarbij zijn ik toch het oeuvre in sloop.

In de tentoonstelling “ik” tonen Stijn Coppejans en Roland Janssen vanuit een persoonlijke selectie met een sterk gevarieerde collectie de rol van de persoonlijkheid van de kunstenaar in het werk. Met de sculpturen van Markus Lüpertz en Johan Tahon die linken hebben met de outsiderkunst, met de ‘figuratiefe abstractie’ van Eja Siepman van den Berg en de bijna muzikale staalsculpturen van Robert Schad, wordt ruimtelijk werk prachtig gecombineerd met het werk van bovenvermelde kunstenaars.